Iris leek een doodnormale tiener waarmee alles goed ging. Ze zat op het vwo, haalde goede cijfers en was omringd door vrienden. Niemand zag dat ze zich van binnen doodongelukkig en eenzaam voelde. Iris verbloemde dat middels perfectionisme en overprestatie. Waar iedereen Iris zag als een ambiteuze alleskunner, was het een copings-mechanisme om van gevoelens weg te rennen. Uiteindelijke belandde ze op haar 21e in een zware depressie.
De gevoelens van eenzaamheid en leegte waren Yenny niet vreemd. Waar Iris zoveel mogelijk probeerde te voldoen aan de norm van ‘succes’, schopte Yenny overal tegenaan. Zij werd weggezet als een probleemkind wiens issues moesten worden gefixt. Er was weinig oog voor wat er écht speelde en nodig was – namelijk een luisterend oor en een veilige, warme omgeving. De focus op symptomen, in plaats van de oorzaak, bracht Yenny alleen maar verder van huis.
Iris en Yenny zijn er van overtuigd dat het voor hen en duizenden andere jongeren nooit zo ver had hoeven komen, als er veel meer aandacht komt voor voorkomen in plaats van genezen. Wanneer we focussen op de oorzaken, in plaats van de symptomen.
De Transformers Community is ontstaan vanuit de ambitie om samen met jongeren zelf plekken te creëren waar zij gewoon mogen zijn. Waar ze gezien en gehoord worden. Waar ze ervaren dat ze niet alleen zijn en er niks mis is met hen. Waar ze samen de vaardigheden ontwikkelen om met de ups en downs van het leven om te gaan. Plekken die op termijn een transformatie realiseren, waarbij we mentale gezondheid niet langer zien als een individueel probleem wat moet worden opgelost, maar als een collectieve verantwoordelijkheid waar iedereen diens steentje aan kan bijdragen.
